Vinte anos despois
arodiando brutalmente a Darío (a P verano y vengo de un Escorial caliente; ni hacía mucho fno, ni erraba vulgar gente'
Ausencias a lamentar: a de Raúl Morodo (lumbalxia, talvez diplomática) maila de Luis Uruñuela (Partido Andalucista), afecta do de confusión episódica. 0 Partido; non, Luis)
Erraban tribus políglotas de profesores reclutados Complutense para vagas recapitulacións estivais €, entre eles, menos erráticos; nós,0 equipo dos carrozas da Xunta Democrática que se presentara públicamente tal día como hoxe hai vinte anos: Antonio Gar cía Trevijano; pletórico de forma categórico; José Vidal-Beneyto, coa súa cultura li bresca abraiante; Santiago Carrillo; estoico € sempre enteiro; Emilio Gastón, abogadopoeta que fora Justicia de Aragón; Marceli no Camacho, plúmbeo, anxelical e incombustible; (Marcelino abraza como un irmán maior; súa esposa Josefina bica como unha nai insaciable de afecto); María Teresa de Borbón, culta e bondadosa como unha cesa desconto; Ramón Tamames; edis tante; Nazario Aguado; decepcionado e irónico; 0 maxistrado Cesáreo Rodríguez Agui lera; ecuánime e cordial; 0 xornalista, Pablo Sebastián, escaldado; 0 actor, Juan extrovertido; 0 abogado canario; José JoaDíaz de Aguilar, entusiasta e, acoplado entre tantas celebridades; que suscribe; complacido € atento. pola prin fugaz Diego, quín
No Coliseo Carlos III, restaurado con gus to exquisito, ouvimos declamar en homenaxe Blas de Otero, non só a Juan tros profesionais; senón, tamén Emilio Gastón e a Baltasar Garzón, alumeado éste por un firmamerío intermitente de flashes. Diego
Despois desta experiencia, confirmome en que 0 deste home é a xudicatura
Comencei miña conferencia dicindo que pensaba romper unha lanza por Feli -
pe. naturalmente, rei Felipe II, que fi xera edifica-la octava marabilla do mundo, a poucos pasos de alí. polo
Os profesores do curso, baixo 0 liderato implícito de García Trevijano, tendían a sos ter que a Xunta Democrática instaurara un mecanismo de mobilización profundo € ori xinal que, de non ser marcado espírito pactista que introduciu a 'Plata-Junta defenestrando os independentes; tería logrado verdadeiro cambio de réxime, con plebiscito sobre a forma de goberno e cun xenuino pro ceso constituinte que; desta outra forma, quedou marxinado. polo
Que eu saiba, os demáis non estaban para tantas bromas: Unha onda de decepción per corre agora 0 espiñazo do isto, no Escorial, notábase. país
Segundo a opinión maioritaria; aquellos polvos vinieron estos lodos" de Roldanes y Filesas un bipartidismo imperfecto no que resulta dificil recoñecer a unha verdadei ra democracia, nin siquera representativa: sde
Aos vinte anos, 0 menos que pode facer cada cidadán é a súa particular reflexión sobre as Xuntas Democráticas
Alfonso Alvarez Gándara
unha análise probablemente bipercrítica.
só no plano constitucional, e recoñecín a lagoa que supuxo 0 feito de terse arrogado 0 Parlamento potestades constituintes que non tiña conferidas, sen descoida-la circunstancia de que todo un pobo, 0 vasco negoulle a súa aprobación ao texto constitutional
Nas miñas intervencións fixen referencia diversos rasgos perfectibles do ordenamento político e, non
Tamén me tocaba a mín recordar que a Xunta non conseguirá asociar á súa dinámica as plataformas unitarias das nacionalida des. Falta de sutura que foi somentes paliada coa creación da POD; 0 25 de setembro de 1976; pero, daquela a inflexión desmobiliza dora estaba xa demasiado pronunciada
A fin de contas, Vitoria, Montejurraa, a brutalmalleira propinada a García Trevijano compañeiros; Atocha e outros sucesos acreditan que 0 adversario conservaba una amplia capacidade de provocación. Nesas condicións, orientarse por unha transición con transacción era un grave deber moral.
Considero dubidoso que a oposición anti franquista; por moito que se aprofundara na mobilización cívica tivera poder para condi ciona-lo cambio dun xeito determinante.
Persoalmente opino que, tras 0 referendo do 10 de decembro de 1976, Adolfo Suárez tiña nas súas máns tódolos triunfos daquela brisca histórica: á Comisión dos Nove; tan caótica e informalmente designada, xa non lle tocaba negociar, senón escoitar.
En todo caso, aos vinte anos de aquelo; 0 menos que pode facer cada cidadán é a súa particular reflexión sobre-os éxitos €e as frustracións das Xuntas Democráticas; sobre os gozos e as sombras daquel esforzo.